نه‌تنها ژاپنی‌ها، بلکه دانشمندان و هنرمندان بسیاری در سرتاسر دنیا ایکیگای خود را تا پایان عمر دنبال می‌کنند و کاری را انجام می‌دهند که عاشق آن هستند. آخرین چیزی که انیشتین قبل از مرگ نوشت، فرمولی بود که در آن تلاش داشت تمام نیروهای موجود در عالم را در یک نظریه با هم جمع کند. او حتی زمانِ نزدیک به مرگش را نیز صرف کار مورد علاقه‌اش کرد. همان‌طور که خودش بارها گفته، اگر فیزیکدان نبود، موسیقیدان می‌شد. انیشتین در زمان فراغتش ویولن می‌نواخت، او با انجام کارهایی که به آن‌ها عشق می‌ورزید، به حالت غرقگی می‌رسید و ایکیگای خود را در آن‌ها یافته بود. شاید بسیاری از هنرمندان و دانشمندان گوشه‌گیر به نظر برسند، اما آن‌ها تنها به دنبال مدیریت زمان برای پرداختن به ایکیگای و ایجاد لذت در خود هستند، حتی اگر به قیمت فاصله‌ی آن‌ها از دیگران تمام شود. آن‌ها در این کار تمام تلاش خود را به کار می‌گیرند.

احساس مشابهی نسبت به شعرهایی که خوانده نمی‌شوند و قتل‌هایی که کشف نمی‌شوند وجود دارد.