اگرچه او در کار دادوستد به راستی آدم باتجربه‌ای بود و دارای استعدادی قابل ملاحظه، ترجیح می‌داد بیشتر خود را طرفدار و مشوق پرحرارت افکار دیگران نشان دهد، تا به کرسی نشاندن نظرهای خودش، خدمتگزاری بی‌شک وفادار بود، نه تملق‌گویی پست و بی‌ارزش؛ حتی گاهی هم که ایجاب می‌کرد، افتخارش این بود که خود را دارای قلبی پاک و یک روس حقیقی معرفی کند. در این رابطه گاهی دشواری‌ها و عدم موفقیت‌های ناگواری هم برایش پیش آمده بودند، ولی ژنرال آدمی نبود که از این چیزها دلسرد شود، حتی در برابر موقعیت‌هایی بسیار زیان‌بار و ناراحت‌کننده خویشتن‌داری‌اش را از دست نمی‌داد. علاوه بر این‌ها در قمار بخت همیشه با او یار بود و با مبالغ بزرگی بازی می‌کرد. هیچ اصراری هم نداشت این گناه کوچکش را پنهان کند، گناهی که بیشتر وقت‌ها سودهای هنگفتی نصیبش می‌کرد. برعکس این علاقه به قمار را به رخ دیگران هم می‌کشید.

پرنس میشکین از مسکو با قطار وارد پترزبورگ شد. هیچ‌کس در ایستگاه منتظرش نبود. اما هنگام پیاده شدن، احساس کرد میان جمعیت انبوهی که به طرف مسافران ازراه‌رسیده هجوم آورده بودند، یک جفت چشم با نگاهی تند و نافذ به او خیره مانده‌اند. بیشتر که دقت کرد، کسی را ندید. طبعاً امکان داشت خیال کرده باشد کسی نگاهش می‌کند، اما خاطره‌ی ناخوشایندی از این موضوع در دلش باقی ماند. تازه بدون این موضوع هم پرنس اندوهگین، در فکر فرورفته و به خود مشغول به نظر می‌رسید. کالسکه او را جلو هتلی نزدیک لیتنائنا پیاده کرد. هتل چندان تعریفی نداشت. پرنس دو اتاق کوچک نیمه‌تاریک با اثاثی مختصر و زهواردررفته کرایه کرد. سر و صورتش را شست، لباسش را عوض کرد و بی‌آنکه چیزی طلب کند به سرعت بیرون رفت. انگار می‌ترسید وقتش تلف شود و قرار دیداری که داشت به هم بخورد.