در واقع مواهبی که زندگی به ما عطا کرده است گرانبها هستند. آری، گرانبها و شگفت‌انگیز! کسی که می‌خواهد از آن‌ها متمتع شود، کسی که در این راه سخت در تلاش است، کسی که از بام تا شام به خود رنج می‌دهد تا از آن‌ها لذت ببرد، چنین کسی در حقیقت متمتع نمی‌شود بلکه به سرعت هر چه تمام‌تر آن مواهب را سوزانده و تبدیل به خاکستر کرده است. وه که چه مواهب عجیبی! اما کسی که برعکس، آن‌ها را فراموش می‌کند و خود را نیز فراموش می‌کند، چنین کسی همیشه هزار برابر آنچه می‌دهد می‌گیرد و در پایان عمر نیز مواهبی که از طبیعت گرفته است در وجود او همچون بوته‌های بزرگ گل سرخ در ماه مه دوباره به گل خواهند نشست.

وینستون دستش را که روی دستگیره گذاشت متوجه شد دفترچه روی میز باز مانده. «مرگ بر برادر بزرگ» از بالا تا پایین صفحه خودنمایی می‌کرد، با حروفی آن‌قدر درشت که از آن سر اتاق هم خوانا بود. حماقتی ازش سر زده بود که در تصور هم نمی‌گنجید. اما پی برد حتی وقتی دستخوش هراس بود دلش راضی نشده بود تا مرکب خیس است دفترچه را ببندد و کاغذ کرم‌رنگ را لک بیندازد.