بدانید که در این لحظه هیچ‌چیز زندگی‌تان ایرادی ندارد، حتی اگر در ظاهر این‌طور به نظر می‌آید که همه چیز دارد از هم می‌پاشد. اگر حس می‌کنید زندگی‌تان به گند کشیده شده، دلیلش فقط این است که ترس‌هایتان از ایمانتان قوی‌تر است. شما می‌توانید با تمرین میزان صدای ترسیده‌ی درونتان را کم کنید و صدای بُعد فاتح وجودتان را بالا ببرید. حقیقت این است که تمام چالش‌هایی را که در زندگی تجربه کرده‌اید، تمام آدم‌های مسمومی که با آن‌ها رودررو شده‌اید و تمام آزمایش‌هایی که پشت سر گذاشته‌اید برای آماده‌سازی و تبدیل کردن شما به شخصیت حال حاضرتان بوده. شما برای فعال کردن گنج درون و استعدادها و قدرت‌هایی که در حال بیدار شدن در وجودتان هستند به آن درس‌ها نیاز داشتید. هیچ چیز تصادفی نیست. هیچ چیز به هدر نرفته. شما دقیقاً در همان نقطه‌ای قرار دارید که برای رسیدن به متعالی‌ترین خواسته‌هایتان باید در آن باشید.

باوجود این تلخی‌های زودگذر، من در خانه‌ام خوشبخت بودم، هر چند جای خالی چیزی در زندگی‌مان احساس می‌شد. آیا احساس تنهایی می‌کردم؟ شاید؛ بااین‌حال، فرصت کمی برای فکرکردن به تنهایی‌ام داشتم. هر روز صبح مادرم به من درسِ خواندن و نوشتن می‌آموخت. مرکب را با سنگ آسیاب می‌کردم تا مایه‌ی خمیرمانند سیاه و براقی به دست آید و مادرم با حرکات نرم و زیبای قلمش یادم می‌داد چطور حروف را بنویسم. از درس‌هایی که یادم می‌داد لذت می‌بردم، ولی کلاس‌های مورد علاقه‌ام کلاس‌هایی بودند که با پینگ‌ئو داشتم. نقاشی‌ام بد نبود، قلاب‌دوزی‌ام افتضاح بود، اما عاشق موسیقی بودم. چگونگی درهم‌تنیدن ملودی‌ها احساسی را در من برمی‌انگیخت که قادر به توضیحش نبودم، حالا می‌خواست حس تارهای ساز زیر انگشتانم باشد یا آوازی که بر لبانم جاری می‌شد. از آنجا که شاگرد دیگری نبود تا وقت کلاس را به خود اختصاص دهد، خیلی زود نواختن فلوت و قانون را یاد گرفتم و هنوز چند سال بیشتر نگذشته بود که از پینگ‌ئو هم جلو زدم. به مناسبت تولد پانزده‌سالگی‌ام مادرم فلوتی کوچک از سنگ یشم سفید به من هدیه داد و من آن را داخل کیفی ابریشمی می‌گذاشتم و از کمرم آویزان می‌کردم و همه‌جا با خودم می‌بردمش.