‌در چنین موقعیتی، هیچ چیزی پوچ‌تر و بیهوده‌تر از درس اخلاقی به خود دادن نیست! آه، امان از این آدم‌های ازخودراضی! این آدم‌های پرچانه با چه غرور و تکبری آماده‌اند به آدم پند و اندرز بدهند! اگر می‌دانستند تا چه اندازه از شرم‌آوری وضعیتم در حال حاضر آگاهم، دیگر کلمه‌ای برای پند دادن به من نمی‌یافتند. تازه چه چیز جدیدی که از آن خبر نداشته باشم می‌توانند به من بگویند؟ موضوع بر سر این است. آنچه می‌توان به آن اطمینان داشت، این است... که با یک چرخیدن چرخ، همه‌چیز می‌تواند عوض شود. آن‌وقت همین آموزگاران اخلاق و پند و اندرزدهندگان، نخستین کسانی خواهند بود (مطمئنم) که می‌آیند و با شوخی‌های دوستانه به من تبریک می‌گویند، دیگر هم دست از سرم برنمی‌دارند، کاری که الان هم دارند می‌کنند!

اعترافات بی‌رحمانه‌اند و آدم را تسلیم خودشان می‌کنند، اما اعترافات من با تأنی هستند. حقیقت اینکه من چه کسی هستم اصلاً با عقل جور درنمی‌آیید اما خب، لازم هم نیست حتماً با عقل جور باشد. او این را می‌داند. از روزی که متولد شده بیمار بوده. بیمار بودن به انسان می‌آموزد دلیل و برهان تنها تلاش‌هایی نافرجام برای توجیه بدبختی هستند. تنها توهمی از چرای قضیه به شما می‌دهند، اما خب، چرا سؤال خیلی پرسروصدایی است و مرگ، بی‌سروصدا.