چیز دیگه‌ای که تحصیلات به آدم می‌ده -البته اگه آدم به اندازه‌ی کافی تحصیل کنه- اینه که اندازهٔ ذهن آدم رو نشون می‌ده. نشون می‌ده تا چه حدی کارایی داره و تا چه حدی نه. بعدِ یه مدت آدم دستش می‌آد که ذهنش چه‌جور فکرایی رو می‌تونه در بر بگیره. این یه جورایی خیلی خوبه چون به آدم کمک می‌کنه فرصتای بزرگ رو برای فکرایی که به آدم نمی‌آد و در حد آدم نیس، تلف نکنه. آدم یاد می‌گیره ذهنش رو اندازه بگیره و لباس ذهنش رو به اندازه بدوزه.

دوده بخاری بینی‌ام را می‌سوزاند و مجبور می‌شوم دست کثیفم را روی آن بگذارم تا جلوی عطسه‌ام را بگیرم. اگر این طوری گیر بیفتم واقعاً رقت‌انگیز خواهد بود. وقتی مطمئن می‌شوم بینی‌ام من را به آدم‌های کله‌گنده‌ای که در زیر محل اختفای من کمین کرده‌اند، لو نمی‌دهد، دستم را دوباره روی دیوار چرک‌مرده‌ای که در حال حاضر کمرم را به آن تکیه می‌دهم. نفس عمیقی می‌کشم و بینی‌ام دوباره پر از دوده می‌شود. بعد به آرامی دوباره شروع به بالا رفتن می‌کنم. حالا دیگر پاهایم نیز تقریباً به اندازه بینی‌ام می‌سوزند. با این حال بدنم را وادار می‌کنم همان طور که مانع از عطسه کردنم می‌شود، همچنان پیشروی کند.