کتابخانه مثل خانه دومم بود. شاید از آنجایی که در آن زندگی می‌کردم خانه‌ای واقعی‌تر بود. من که هر روز به آنجا می‌رفتم، با همه‌ خانم‌های کتابداری که آنجا کار می‌کردند آشنا شدم. اسمم را می‌دانستند و همیشه می‌گفتند سلام. هرچند من خیلی خجالتی بودم و به ندرت جواب می‌دادم.

پدرم مدت‌هاست که فوت شده، ولی همچنان دوستش دارم. وقتی می‌گن کسانی مثل پدرم که به استالین ایمان داشتن، احمق و کور بودن، ناراحت می‌شم و حرف‌شون رو قبول ندارم. این‌که از استالین می‌ترسیدن. به ایده‌های لنین ایمان داشتن. باور کنید امثال پدرم انسان‌های خوب و صادقی بودن، اونا به استالین و لنین ایمان نداشتن بلکه به ایدئولوژی کمونیستی باور داشتن. به خوشبختی برای همه ایمان داشتن. برای تک‌تک افراد جامعه. اونا ایده‌آلیست بودن، بله قبول دارم، اما کور نبودن. هیچ‌وقت این حرف رو قبول ندارم. به‌هیچ‌وجه! اواسط جنگ تونستیم تانک‌ها، هواپیماها و تفنگ‌های عالی بسازیم، اما با این‌حال بدون ایمان هرگز نمی‌تونستیم بر این دشمن وحشتناک غلبه کنیم، بر ارتش هیتلر، ارتش منظم و قدرتمندی که تمام اروپا را به زانو درآورده بود.