رازومیخین که صدایش دم‌به‌دم بلندتر می‌شد، داد کشید: «شما چی فکر می‌کنید؟ فکر می‌کنید من آن‌ها را به خاطر چرند گفتنشان ملامت می‌کنم؟ ابداً؟ اتفاقاً من دوست دارم مردم چرت‌وپرت بگویند. تنها امتیاز انسان بر سایر موجودات همین است. با همین چرت‌وپرت گفتن است که آدم به حقیقت می‌رسد. من انسانم چون چرند می‌گویم. تا امروز حتی یک حقیقت کشف‌ نشده که قبلش صدها یا هزار بار چرت‌وپرت محض نگفته‌ باشند‌، و اتفاقاً این خیلی هم قابل تحسین است. منتها، ببینید، مشکل ما روس‌ها این است که حتی چرت‌وپرت را هم نمی‌توانیم به شیوه‌ی خودمان بگوییم. هر چرند و پرندی که دلت می‌خواهد بگو، اما به راه و رسم خودت، آن‌وقت من حاضرم پایت را هم ببوسم. چون مزخرف گفتن به شیوه‌ی خود، هزار بار بهتر از منطقی حرف زدن به شیوه‌ی دیگران است. در مورد اول، تو یک انسانی؛ در مورد دوم، یک طوطی مقلد!

وزارتخانه‌ی حقیقت ـ در نوگفتار می‌شد وزاحق ـ با هر چه به چشم می‌آمد تفاوتی مبهوت‌کننده داشت. سازه‌ای هرم‌شکل و غول‌آسا بود از بتُن سفید براق که، تراس به تراس، تا ارتفاع سیصد متر بالا رفته بود. از جایی که وینستون ایستاده بود می‌شد بر نمای سفیدش سه شعار حزب را دید که با حروفی فاخر نگاشته شده بودند: جنگ صلح است.