چه مریض باشی چه نباشی، شب‌ها پنجره‌ها مثل آینه عمل می‌کنند. قبل‌ترها، به دوستانم انعکاس جنازه‌ها را نشان می‎‌دادند: اسکلت‌هایی که دیگر یک ذره گوشم هم دورشان نیست، اندام‌های داخلی‌شان که دارند از قفسه‌ی سینه بیرون می‌افتند، خون که از دهانشان جاری می‌شود. از فکر اینکه آن‌ها هم این‌طور خواهند شد به خودشان می‌لرزیدند و نوک انگشت‌های خود را روی سطحی که این‌طور آن‌ها را مجذوب کرده بود می‌کشیدند. تشخیص‌های جدید، قرص، سوزن و درمان‌های جدید دیگری که دوست نداشتند دوباره به زندگی‌شان رخنه کند. بازتاب آن‌ها در آینه به حقیقت زندگی‌شان تبدیل شده بود.

زمانه‌ای که شما خودتان در آن به دنیا آمده‌اید دورانی است که از نخستین سالیان سده‌ی بیستم آغاز شده و جوامع غربی را به راهی انداخته است که عنوان دوران اقتصاد تولیدی شرکت‌بنیان بر آن نهاده‌اند. در منابع مختلف این دوران را «عصر صنعتی» هم نامیده‌اند، ولی بهتر همان که به آن بگوییم «عصر استانداردسازی». روزگاری که در آن خطوط گسترده‌ی تولید، تولید انبوه، سلسله‌مراتب سازمانی و آموزش اجباری رواج یافت و همین روند به استانداردسازی بیشتر جنبه‌های زندگی روزمره رسید و از دل آن تولیدات مصرفی، مشاغل و مدارک دانشگاهی بیرون آمدند. روزگار استانداردسازی هم به‌مانند همه‌ی دوران‌های دیگر تعریف خاص خودش را برای موفقیت رواج داد که بالارفتن از نردبان نهادینه‌شده برای کسب ثروت و موقعیت بود. از دل همین مفهوم‌سازی خاص سلسله‌ای از کتاب‌های خودیاری در آمد که از آن جمله می‌توان کتاب آیین دوست‌یابی دیل کارنگی در سال ۱۹۳۶، بیندیشید و ثروتمند شوید نوشته‌ی ناپلئون هیل در سال ۱۹۳۷ و قدرت تفکر مثبت نوشته‌ی نورمن وینسنت پیل را نام برد.