در واقع مواهبی که زندگی به ما عطا کرده است گرانبها هستند. آری، گرانبها و شگفت‌انگیز! کسی که می‌خواهد از آن‌ها متمتع شود، کسی که در این راه سخت در تلاش است، کسی که از بام تا شام به خود رنج می‌دهد تا از آن‌ها لذت ببرد، چنین کسی در حقیقت متمتع نمی‌شود بلکه به سرعت هر چه تمام‌تر آن مواهب را سوزانده و تبدیل به خاکستر کرده است. وه که چه مواهب عجیبی! اما کسی که برعکس، آن‌ها را فراموش می‌کند و خود را نیز فراموش می‌کند، چنین کسی همیشه هزار برابر آنچه می‌دهد می‌گیرد و در پایان عمر نیز مواهبی که از طبیعت گرفته است در وجود او همچون بوته‌های بزرگ گل سرخ در ماه مه دوباره به گل خواهند نشست.

مسئله اینه که خیلی سخته با کسی هم‌اتاقی باشی که چمدوناش به خوبی مال تو نیست و حتی چمدونای تو خیلی بهتر از مال اونه. آدم فکر می‌کنه اگه طرف باهوش باشه اهمیتی نمی‌ده چمدونای کی بهتره، ولی راستش اینه که اهمیت می‌ده. به‌خاطر همینه که حاضر بودم با حروم‌زاده‌ای مث استرادلیتر هم اتاق بشم چون اقلاً چمدوناش به خوبی مال من بود.