مامان‌بزرگ می‌گوید: «شیرمان تمام شده.» پاکت خالی شیر و لیوان پر از قهوه‌ی داغش را تکان می‌دهد. تیپی می‌گوید: «خب بروید و بخرید.» مامان‌بزرگ دماغش را چین می‌دهد و سیخونکی به پهلوی تیپی می‌زند. می‌گوید: «خودت می‌دانی که نمی‌توانم هم بیاورم.» بلند می‌خندم؛ مامان‌بزرگ تنها آدم روی کره‌ی زمین است که هیچ‌وقت معلولیت‌مان را به رسمیت نشناخته. من و تیپی به هر جان‌کندنی خودمان را به مغازه‌ی سرِ خیابان می‌رسانیم که دو بلوک آن‌طرف‌ترمان است. همان‌طور که به جاهای دیگر می‌رویم: به سختی و آرام با هم؛ دست چپ من، دور کمر تیپی، دست راستم به عصای زیرِ بغلم. تیپی هم درست برعکس من. به فروشگاه که می‌رسیم، نفس هردویمان بند آمده. و هیچ‌کدام دلمان نمی‌خواهد پاکت شیر را تا خانه بیاوریم. تیپی می‌گوید: «کاش از این به بعد خودش کارهایش را بکند.» لحظه‌ای می‌ایستیم و به نرده‌هایی زنگ‌زده تکیه می‌دهیم.

همگام با زندگی تنهایی‌اش کم‌تر و کم‌تر به یاد همسرش می‌افتاد. خوشی تازه‌ی زندگی مستقل به زودی تنهایی را برایش قابل تحمل‌تر کرد. اکنون دیگر می‌توانست ساعت‌های شام و ناهارش را تغییر بدهد. هر ساعتی دلش خواست بیرون برود یا به خانه برگردد بدون آنکه لازم باشد به کسی توضیحی بدهد، و هنگامی که بسیار خسته بود خود را روی تخت بیندازد و همه‌ی آن را اشغال کند. چنین بود که به خودش می‌رسید، خودش خودش را لوس می‌کرد و می‌پذیرفت که بقیه هم دلداری‌اش بدهند. از طرف دیگر، مرگ همسرش در زندگی حرفه‌ای هم برایش کم فایده نداشت، چون به مدت یک ماه همه گفته بودند: «طفلک این جوان! چقدر بدبخت!» اسمش سر زبان‌ها افتاده بود؛ مشتری‌هایش بیشتر شده بودند؛ وانگهی هر وقت دلش می‌خواست به «برتو» می‌رفت. امیدی داشت که نمی‌دانست به چیست؛ شادکامی گنگی حس می‌کرد. وقت شانه کردن موهای شقیقه‌اش در آینه به نظرش می‌آمد که چهره‌اش خوشایندتر شده است.