وقتی آدم مثل تو در سیدنی زندگی کند و بزرگ شود، معلمان مدرسه زمان و درس‌های زیادی را صرف این می‌کنند که تو و همکلاسی‌هایت را از بی‌عدالتی مهیب و زننده‌ای آگاه کنند که «سفیدپوستان» استرالیایی در حق ساکنان اصلی این کشور یعنی بومیان استرالیا روا می‌داشتند؛ آن‌ها درس‌ها و ساعات زیادی را صرف توضیح فرهنگ باشکوه بومیان می‌کنند که استعمارگران سفیدپوست اروپایی طی دو قرن زیر پا لگدمال کرده‌اند؛ و از شرایط فقر تکان‌دهنده‌ای می‌گویند که بومیان همچنان، در نتیجه‌ی آن دو قرن غارت و تحقیر، در آن به سر می‌برند. اما آیا تا به حال فکر کرده‌ای که چرا این انگلیسی‌ها بودند که به استرالیا حمله کردند و زمین بومیان را آن‌طور تصرف کردند و تقریباً در این فرایند آن‌ها را محو کردند و نه برعکس؟ چرا جنگجویان بومی استرالیا در شهر دوور پیاده نشدند و به سرعت به سمت لندن پیشروی نکردند و هر انگلیسی را که جرئت مقاومت داشت، از جمله خود ملکه را، نکشتند؟ شرط می‌بندم هیچ‌کدام از معلمان مدرسه‌ات جرئت طرح این پرسش را ندارند.

حق انسان به زندگی، به معنی حق او به داشتن آزادی و استفاده از تمامی چیزهایی است برای کمال ذهنی، جسمی و معنوی او نیاز می‌باشد؛ به عبارت دیگر حق او این است که ثروتمند باشد.