از زمان تسخیر ایران زمین توسط اعراب در میانه سالهای ۶۵۴-۶۳۳ پس از میلاد ایران همواره در معرض خطر عرب قرار داشت. گرچه ایرانیان مسلمان شدند، اما آنان هیچ گاه همچون مردمان دیگر سرزمینهای اسلامی عرب نشدند. ایرانیان با تکیه بر تمدن کهن سال و فرهنگ ملی نیرومندشان در کنار زبان پارسی ایرانی ماندند. پس از دو قرن سکوت»، مملو از شورشهای پایان ناپذیر ایران دوباره برخاست. با برآمدن پادشاهی صفوی در نخستین سالهای سده شانزدهم میلادی، دوگانه نوین سنی شیعه در خاورمیانه پدیدار شد. علی رغم چنین پیشینه تاریخی ای، ایران پهلوی در آغاز روابطی دوستانه با کشورهای تازه تأسیس عربی خاورمیانه در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی (۱۹۳۰) میلادی برپا ساخت با وجود این تهدید عرب در دهه ۱۹۵۰ با نمود ژئوپلیتیکی خود ــ اتحاد عربی ـ و سویه ژئو کالچرال خود پان عربیسم بار دیگر به صحنه آمد.