به چیزهای مشترکی که در گذشته بین ما وجود داشت فکر کردم: به خنده‌ها، کلمه‌ها و کتاب‌ها. کتاب‌ها. هر چه بیشتر به این فکر می‌کردم که چطور سرپا شوم و دوباره خود را به عنوان شخصی متعادل و یکپارچه جمع و جور کنم، بیشتر فکرم سمت کتاب‌ها می‌رفت. به گریز فکر کردم. نه اینکه با دویدن بگریزم، بلکه با کتاب خواندن بگریزم. سیریل کانلی، نویسنده و منتقد ادبی قرن بیستم، نوشته: «کلمه‌ها زنده‌اند و ادبیات یک گریز است؛ گریزی نه از زندگی، بلکه به سوی آن». می‌خواستم این‌گونه از کتاب‌ها استفاده کنم: به‌عنوان راه گریزی برای برگشت به زندگی. می‌خواستم خودم را در کتاب غوطه‌ور کنم و دوباره یکپارچه بیرون بیایم.

نمی‌توانید درباره‌ی کسی حکم کنید. چون هیچ‌کس نمی‌تواند درباره‌ی یک مجرم حکم کند، تا اینکه تشخیص دهد خودش هم به اندازه‌ی همان شخصی که روبه‌رویش ایستاده، مجرم است و شاید بیش از همه‌ی انسان‌ها به خاطر آن جرم سزاوار سرزنش است.