همین‌که یک کاری می‌گیرد و دامنه‌ش کمی وسعت پیدا می‌کند، درجا هزار جور کارشکنی مزورانهٔ زیرزیرکی علیه‌ش شروع می‌شود که تمامی هم ندارد.

برای آنکه از مردمی که در آن هنگام در میانشان زندگی می‌کردم به کلی نومید بشوم، ناگزیر بودم از یک‌سو نمود ظاهر زندگی آن‌ها را در نظر بگیرم و از سوی دیگر ببینم چرا چنین شده است. آن گاه می‌توانستم بی‌آنکه دچار سرخوردگی و نومیدی شوم به همه چیز گوش بسپارم؛ زیرا کسانی که از میان همه‌ی این مصائب و فلاکت‌ها، از بطن این کثافت و تحقیر برخاسته‌اند، موجود انسانی نیستند بلکه نتیجه و حاصل تأسف‌بار قوانین تأسف‌بارند. سختی‌ها و مشقت‌های مشابه در زندگی خودم مانع از آن شد که از روی احساسات ترحم‌آمیز در مورد این فرآورده‌های خواری و خفت، که حاصل فشار شرایط بودند، قضاوت کنم. نه، نگرش احساسی نگاه نادرستی بود.