وقتی در حباب رونق و شکوفایی غرب بزرگ شوی بیشتر بزرگ‌ترها به تو خواهند گفت که کشورهای فقیر به این دلیل فقیرند که اقتصادشان «ضعیف» است ـ بماند که معنای این حرف چیست. آن‌ها این را هم خواهند گفت که فقرای جامعه‌ی خودت نیز به این دلیل فقیر هستند که چیزی برای فروش ندارند که دیگران واقعاً بخواهند ـ خلاصه این‌که آن‌ها چیزی برای عرضه به بازار ندارند.

فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما، وودی آلن را در نظر بگیرید. وودی آلن طی 44 سال کار در سال‌های 1969 تا 2013، چهل و چهار فیلمنامه نوشت و کارگردانی کرده که این فیلم‌ها روی هم رفته نامزد 23 جایزه اسکار شده‌اند که به لحاظ بازدهی هنری رقم شگفت‌آوری است. طی این دوره، آلن هرگز در خانه‌اش رایانه نداشت و خود را از قیدوبند وسایل الکترونیکی حواسپرت‌کن رها کرده بود. به‌جای آن، همه نوشته‌هایش را با یک ماشین تحریر مدل «ژرمن المپیا اس‌ام‌سه» می‌نوشت. پیتر هیگز که فیزیکدانی نظری است نیز مثل آلن دست رد به سینه وسایل الکترونیکی می‌زند. محیطی که هیگز در آن کار می‌کند آن‌قدر از رایانه و وسایل الکترونیکی بریده است که وقتی همه‌جا اعلام کردند هیگز برنده جایزه نوبل شده، روزنامه‌نگارها نمی‌توانستند او را پیدا کنند.