دن پائولو نقشی را که ریش و سبیل و طرز آرایش موی سر هنوز در متمایز نمودن طبقه‌ی روشنفکر و باسواد از «کافون‌»ها و مالکان ارضی بازی می‌کنند به دیده‌ی تعجب می‌نگرد، و نیز می‌فهمد که چرا در لهجه‌ی محلی، طبقات را با کلمه‌ی «نژاد» مشخص می‌کنند، مثلاً نژاد کشاورزان، نژاد پیشه‌وران، نژاد مالکان. پسر یک خرده‌مالک که تحصیلات خود را به پایان می‌رساند و سپس ناگزیر کارمند دولت یا مستخدم بخش می‌شود فوراً درصدد برمی‌آید که انتساب خود را به نژاد کشاورزان از یاد مردم ببرد و موی سر خود را به سبک موی کارمندان اصلاح می‌کند. حال اگر طرز حرف زدن و چشم گرداندن و ابرو در هم کشیدن و آرواره جنباندن و سیگار کشیدن را نیز به طرز اصلاح مو اضافه کنیم آن‌وقت احتیاج به تقلای فکری زیادی نیست که آدم فراموش کند با یک وکیل یا داروفروش یا کارمند دولت طرف است و خود را در صحنه‌ی نمایش بینگارد.

‌در چنین موقعیتی، هیچ چیزی پوچ‌تر و بیهوده‌تر از درس اخلاقی به خود دادن نیست! آه، امان از این آدم‌های ازخودراضی! این آدم‌های پرچانه با چه غرور و تکبری آماده‌اند به آدم پند و اندرز بدهند! اگر می‌دانستند تا چه اندازه از شرم‌آوری وضعیتم در حال حاضر آگاهم، دیگر کلمه‌ای برای پند دادن به من نمی‌یافتند. تازه چه چیز جدیدی که از آن خبر نداشته باشم می‌توانند به من بگویند؟ موضوع بر سر این است. آنچه می‌توان به آن اطمینان داشت، این است... که با یک چرخیدن چرخ، همه‌چیز می‌تواند عوض شود. آن‌وقت همین آموزگاران اخلاق و پند و اندرزدهندگان، نخستین کسانی خواهند بود (مطمئنم) که می‌آیند و با شوخی‌های دوستانه به من تبریک می‌گویند، دیگر هم دست از سرم برنمی‌دارند، کاری که الان هم دارند می‌کنند!