سنگی را اگر به رودخانه‌ای بیندازی، چندان تأثیری ندارد. سطح آب اندکی می‌شکافد و کمی موج برمی‌دارد. صدای نامحسوس «تاپ» می‌آید، اما همین صدا هم در هیاهوی آب و موج‌هایش گم می‌شود. همین و بس. اما اگر همان سنگ را به برکه‌ای بیندازی... تأثیرش بسیار ماندگارتر و عمیق‌تر است. همان سنگ، همان سنگ کوچک، آب‌های راکد را به تلاطم درمی‌آورد. در جایی که سنگ به سطح آب خورده ابتدا حلقه‌ای پدیدار می‌شود؛ حلقه جوانه می‌دهد، جوانه شکوفه می‌دهد، باز می‌شود و باز می‌شود، لایه به لایه. سنگی کوچک در چشم بر هم زدنی چه‌ها که نمی‌کند. در تمام سطح آب پخش می‌شود و در لحظه‌ای می‌بینی که همه جا را فراگرفته. دایره‌ها دایره‌ها را می‌زایند تا زمانی که آخرین دایره به ساحل بخورد و محو شود.

احساس گناه. گاهی به خاطر یک فرزند، همسر، شهروند و ارگانیسم بی نقص نبودن احساس گناه کرده‌ام. وقتی سخت کار می‌کنم – و انسانی به خانواده‌ام بی توجه می‌شوم- و نیز وقتی به اندازه‌ی کافی سخت کار نمی‌کنم احساس گناه می‌کنم. البته، همیشه دلیلی در پس احساس گناه وجود ندارد. گاهی فقط یک احساس است و بس.