استرادلیتر گفت: «هی، میخوای یه لطف بزرگی در حقم بکنی؟» گفتم: «چی؟» ولی نه با میل و رغبت. استرادلیتر از اون آدمایی بود که همیشه از یکی میخواست در حقش لطف بزرگی بکنه. این خوشتیپا، یا اونایی که خیال می کنن گه خاصیان، همیشه از آدم میخوان در حقشون لطف بزرگی بکنه. فقط چون خودشون کشتهمردهٔ خودشونن فکر میکنن بقیهم کشتهمردهٔ اونان. یه جورایی خندهداره.
